و عمر . ص 183 ج 9 جابر ميگويد ما متعه نموديم در زمان رسول الله ( ص ) و ابوبكر و عمر 8 - عن عمران بن حصين انزلت آية المتعة فى كتاب الله ففعلناها مع رسول الله ( ص ) و لم ينزل قران يحرمه و لم ينه عنها حتى مات قال رجل برايه ماشاء ( صحيح البخارى به شماره 4246 - المغازى ) ايه متعه در قرآن نازل شده است و ما انرا با رسول الله بجا اورديم و نه قرآن انرا حرام نمود و نه رسول الله از ان نهى فرمود مردى به نظر خود چيزيرا كه مى خواست گفت . ( و در حديث عمران بحث است ) . بهرحال عبد الله بن مسعود و جابر بن عبد الله و عبد الله بن عباس و عمران ( رض ) جواز متعه را غير منسوخ ميدانستند منتهى جابر بخاطر نهى خليفه دوم ( رض ) انرا ترك كرده است . و انچه كه بعلى عليه السلام نسبت داده شده مسلما اشتباه است زيرا نظر على و اولاد او مثل روز روشن است . و ابن جريج از دانشمندان اهل سنت به جواز آن قولا و عملا معتقد بوده است . ائمه اهل البيت كلا جواز متعه را باقى و غير منسوخ ميدانسته‌اند و فقه شيعه نيز چنين است ، غرض من اثبات بطلان نظر اهل سنت نيست بلكه ارائه دليل جواز متعه در فقه شيعه است و ما از تفصيل كلام در احاديث مربوط بمقام خوددارى كرديم كه ملام بدرازا مىكشيد و فهم استدلال‌هاى فقهى از خور فهم غير علما و اكثر خوانندگان كتاب بيرون مىرفت ولى مع الوصف